Gepost door: johnpiek | mei 13, 2011

754. Hellup!! Het antenneregister

754. Hellup!! Het antenneregister

9 mei 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

Ik ben zendamateur, en dan moet je in het antenneregister, omdat sommige mensen bang zijn van zendmasten. Dat zendamateurs in dat register komen is een beetje gek. Mobiele telefoonantennes en die voor omroepzenders, zenden uit op een vaste zendfrequentie. En dat meestal 24 uur per dag. Zendamateurs gebruiken een betrekkelijk laag zendvermogen, maar zijn gewoonlijk ook maar heel kortdurend in de lucht. En dat dan vaak op steeds wisselende frequentiebanden, waarbij doorgaans ook geregeld van zendvermogen wordt veranderd.

Maar Europa heeft dus besloten dat alle zenders in het register voor de bange mensen moeten, en op zich is dat een loffelijk streven. De maatregel pakte in een aantal landen veel vervelender uit dan in Nederland, waar eenmaal registreren van alle aparte antennes op één plek bijvoorbeeld voldoende is en kosteloos. Toch hebben veel radioamateurs grote bezwaren om hun zendplekje op een kaart te zetten. De invoering van de maatregel duurde lang. Er moest een speciale website gemaakt worden, die eerst niet heel erg goed werkte. Sinds een poosje wordt gezegd dat die website wel gewoon goed werkt, en sinds een paar dagen stuurt het agentschap van het Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie dat verantwoordelijk is dreigende brieven rond voor de mensen die nog niet in dat register staan. Wee je gebeente want anders bestuurlijke boete en/of een last onder dwangsom. Zo zout hebben de radioamateurs het in Nederland nog niet zo vaak gegeten, maar het gaat natuurlijk ook om een kwestie van gewicht.

Ik heb zelf twee zendvergunningen op mijn huisadres. Eentje voor een piepklein bakenzendertje, de andere om gewoon gezellig en populairwetenschappelijk met de andere amateurs te praten en te experimenteren met de apparatuur. De exacte coördinaten van het bakenzendertje heb ik anderhalf jaar geleden al schriftelijk doorgegeven, en op de kaart op het antenneregister dat iedere burger via internet kan raadplegen stond ook lange tijd een groen zijwaarts gericht driehoekje, dat aangaf dat hier het bakentje zich bevindt. Als je erop klikte dan stond er “geen informatie beschikbaar” en dat klopt. Waar een UMTS-mast tot op de milliwatt nauwkeurig moet vertellen wat het uitzendt, en hoe hoog de antenne staat mogen de zendamateurs zich dus in zwijgen hullen.

De dreigbrief verbaasde mij in mijn geval ook licht: immers met die tweede vergunning die gekoppeld is aan de eerste ben ik niet bepaald geheimzinnig met mijn exacte plek op de landkaart omgesprongen. Toch kreeg ik gisteren dus die bestuurlijke-dwangsom-dreigbrief. Wat was hier aan de hand? Ik dus op het internetkaartje gekeken. Verdorie. Het groene driehoekje was inderdaad verdwenen. Men wist niet meer waar ik was. Het zelfde geldt overigens voor een paar omliggende GSM- en UMTS-masten, maar het kan heel goed zijn dat die dus inmiddels zijn verhuisd, of dat de antennes er nog staan maar de apparatuur dus niet is ingeschakeld. Toch is dat natuurlijk wel een beetje vreemd. Mijn huisadres moest nog wel steeds gewoon in bezit zijn, want die brief die kwam dus keurig aan.

Afijn, het is een enigszins zwoele zondagmiddag en ik heb toch niets beters te doen dan in de zon zitten, dus zal ik maar eens even die gegevens invullen. Ik heb begrepen dat daar een mooi en ergonomisch interface voor is, waar je door simpelweg een kruisje op de kaart te corrigeren je positie haarfijn door kunt geven. Iemand die in de Josti-band speelt die moet het dus gewoon kunnen zal ik maar zeggen. Maar dat viel dus nog niet mee. OK. mijn DigiD die had ik dus nog wel snel gevonden, maar toen. Tussen de verschillende pagina’s moest ik telkens een kwartier lang wachten. Of soms veel langer. OK, het waren geen vervelende momenten. Ik ben begonnen met een bakje ijs op de trap voor mijn woning te gaan lepelen. Toen ik – ijs op – bij de computer terugkwam stond een groen balkje op het scherm halverwege. Ik heb maar even gewacht. Nogmaals ik heb mij niet verveeld. Toen ik op de rechthoekige grijze knop met ‘kaart’ gedrukt had, en nog even mijn geduld aan het zonlicht blootstelde kwam er een mooie mevrouw met lang krullend blond haar en een schattig hondje voorbij, en terwijl de kaart op het scherm zich eindelijk aan mij zou openbaren heb ik haar zelfs haar 06-nummer weten te ontfutselen. Het scherm dat ik vervolgens zag kon mijn humeur dus niet meer bederven. Ik heb het als bewijsvoering van mijn onschuld maar bewaard, want ik voel me toch wat ongemakkelijk met die dreiging van die last onder dwangsom in het vooruitzicht.

Aan mijn PC kan het dus niet liggen, die behoort momenteel tot de vrijwel snelste die er zijn. Misschien dat ik het volgende week nog maar eens opnieuw op die website ga proberen, want per brief daar heb ik dus na dat verdwijnen van dat eerdere groene driehoekje ook geen vertrouwen meer in.

Naschrift: Het is me na alle moeilijkheden van vanmiddag, halverwege de avond probleemloos gelukt om mijn antenne alsnog te registreren.

Opmerkelijk was daarbij dat mijn oude mailadres op de registratiewebsite vermeld stond, terwijl ik ook dat een paar maanden geleden had aangepast naar mijn nieuwe adres.

Categorie: life-log – plusminus 791 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Advertenties
Gepost door: johnpiek | mei 13, 2011

753. Nieuwe wegen (2)

753. Nieuwe wegen (2)

26 april 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

In deel 1 van deze column beschrijf ik dat je hersenspinsels als ze de vrije ruimte krijgen zo vanuit jezelf komen opborrelen. En dat dat een manier van werken is. Dat is volgens mij wel gebruikelijker bij musici en bij schilders dan bij tekstschrijvers. Dat komt misschien ook wel doordat schrijven in een aantal opzichten toch wat meer een rationeel proces is. Je moet er wel echt bij nadenken (anders verschijnt er ook onzin op het scherm), en dat heb ik zelf bij fotograferen veel minder. Ik hoef er daar minder zelf tussenin te gaan zitten en de vertaling van mijn emoties naar het resultaat is daar dan ook veel directer.

Zoals ik het beschreef is het ook wel een beetje aangezet ten opzichte van wat het echt is, maar ik moet wel de ruimte hebben om te schrijven. En ik moet mezelf ook echt vaak overtuigen waarbij een gezonde deadlinedruk is ook ontzettend productief. De beste columns zijn steevast de exemplaren die al dan niet onder die druk in één klap zijn geschreven.

Iedereen heeft daarbij natuurlijk zijn eigen manier van werken. Het verrassende voor veel niet-creatievelingen is vaak dat het allemaal juist weer minder vanuit je ‘bewuste’ of je ‘rationele’ komt dan je zou denken. De beste manier als je er echt niet uit komt om inspiratie te krijgen is dan ook om zonder bij na te denken alle losse woorden die uit je onderbewuste naar boven komen borrelen (al dan niet over een specifiek onderwerp), gewoon tegen de linkerkantlijn onder elkaar op te schrijven, en later met die woorden aan de gang te gaan. (Als eerste om er een aantal te schrappen om alvast toch wat meer richting te geven aan je verhaal…)

Maar goed, een beetje column-moe als ik klaarblijkelijk toch wel een heel klein beetje ben is het tijd dus voor wat anders. De beste manier om tot wat anders te komen is natuurlijk het experiment. Ik zou graag wat met humor willen doen, maar ik weet helemaal niet of ik dat wel kan. Rond 2003 of daaromtrent heb ik een aantal op Hans Dorrestijn’s werk geïnspireerde nep-krantenartikelen geschreven die ik zelf in dat opzicht wel erg geslaagd vond, en ook nog steeds vind. Ik heb er daar toen een stuk of 30, 35 van geschreven, maar toen was dat concept voor mij ook wel uitgewrongen.

Ik moet echter toch op zijn minst in staat zijn, denk ik, om af en toe een glimlach op de mond van de lezer te toveren. Ik weet dat me dat bij de reguliere columns vaak ook wel gelukt is. Te oordelen naar de reacties was dat met name het geval bij die columns waarin ik zelf enigszins als underdog of als slachtoffer van de omstandigheden werd opgevoerd. (wordt vervolgd)

Categorie: bespiegeling – plusminus 461 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | mei 13, 2011

752. Nieuwe wegen (1)

752. Nieuwe wegen (1)

18 april 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

Ik heb tot een paar weken geleden een maand of vier geen columns voor mijn verschillende websites geschreven. Ik schreef eerder al over de aanleidingen. Ik ben in 2001 begonnen en heb inmiddels zo’n 750 bruikbare columns gemaakt. In werkelijkheid zijn dat er zo’n 40% meer, omdat ik er ook steeds een aantal die ik deels of geheel al had geschreven heb afgekeurd en nooit heb gebruikt.

Na 750 columns heb je het wel een beetje gezien. Niet alleen had ik lang voor die 750 bereikt was al bewezen dat ik dat kan, columns schrijven. En ook in een redelijk hoog tempo. Ik begon bij nieuwe columns steeds vaker (al dan niet terecht) te twijfelen of ik een onderwerp niet al eens gehad had. En dat was als ik het eens ging uitzoeken ook regelmatig het geval.

Ik vertel er niet zoveel over, maar schrijven kost mij absoluut geen moeite. De voorbereiding voor het schrijven is daarentegen altijd een soort van leidensweg. Ik moet me voordat ik ga schrijven altijd eerst ‘opladen’. Ik moet in de juist stemming komen. Die stemming is een eclectische mix van optimisme, enthousiasme en zelfvertrouwen. Vooral dat laatste

Tussendoor denk ik altijd dat ik niet kan schrijven. Dat lijkt onecht of aanstellerig, maar het is echt zo. En bovendien, wie zou die gekunstelde brouwsels van mij nou willen lezen? Mensen hebben wel wat beters te doen. Dat is wie ik normaal ben. Ik ben ook altijd stomverbaasd als ik een oud artikel lees dat ik zelf geschreven heb. Is dat niet een collega geweest? Zo goed ben ik tegenwoordig helemaal niet meer? Als ik nou maar niet door de mand val. Oei als ik er bij dat blad nou maar niet uitvlieg. (Dat is dus vrij precies wat ik in zo’n geval serieus vaak denk. Het is tot vrij recent zelfs wel voorgekomen dat ik in zo’geval een gepubliceerd verhaal in mijn eigen archieven heb opgezocht, om te vergelijken in hoeverre het origineel dat ik zelf had geschreven was gebruikt voor wat er uiteindelijk op papier stond. Meestal was er dan, taalfouten daargelaten,  bijzonder weinig aan mijn verhaal aangepast).

Voordat ik ga schrijven moet ik die overtuiging dus zien te kantelen en dat is wat ik bedoel met mezelf opladen. “Natuurlijk kan ik het wel,” zo probeer ik mezelf enthousiast te krijgen. Ik heb inmiddels zo mijn manieren om dat voor elkaar te krijgen. Soms helpen oude artikelen, maar die willen mijn angst voor mijn huidige schrijfcapaciteiten ook wel eens vergroten. Iemand opbellen wil wel eens helpen, om me van mijn vermeende onvermogen af te leiden. Maar dat gaat ook vaak mis doordat zo’n impulsief grijpen naar de telefoon ook wel eens een smoes is om toch vooral maar niet met schrijven te beginnen.

Wat een uitstekend middel is, dat is een ander soort van angst. Die gebruik ik ook heel vaak. Dat is de angst voor deadlines. Om ze niet te halen. Het is om die reden dus erg productief om het schrijven werkelijk tot het allerlaatste moment uit te stellen. De verhalen die je in één keer, en in één ruk door schrijft zijn sowieso ook altijd wel de beste. nou waarom dat in één ruk de boel moeten afmaken dan niet zelf kunstmatig opgewekt.

Het is bij het schrijven van zo’n verhaal half één, eigenlijk wil ik aanstalten maken om naar bed te gaan (wat op dat tijdstip dus nooit lukt) en dan pak ik het toetsenbord en hatseflats, daar staat drie kwartier later het driepaginaverhaal al grotendeels op papier. En dat is wel nodig ook, want ze moeten het wel om negen uur ’s ochtends al hebben. Het komt ook geregeld voor dat ik op het moment dat ik vlak voor de deadling begin dus nog helemaal niks heb. Of ik heb hooguit de hoognodige research gedaan. De volgende ochtend vraag ik dan of 12.00 uur ook OK is, en dan vul ik in die extra tijd de hiaten nog een beetje op.

Het zou natuurlijk veel efficiënter zijn om die hele voorbereiding over te slaan. Helaas gaat dat dus niet. Creativiteit, je hoort het van iedere stelselmatige creatieveling, dat komt vanzelf uit je innerlijk opborrelen. Of niet. Niets aan te doen. Je kunt hooguit zelf de gunstige omstandigheden ervoor creëren

Opladen, lange tijd. En dan ineens pats! die tekst. Ondertussen is het een routine, dat ik mede dankzij die vaak dagelijkse columns voor mijn eigen website dus uitstekend beheers. (wordt vervolgd)

Categorie: bespiegeling – plusminus 713 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 27, 2011

751. Het conflict over Hans Island

N.b.: Ik ga de eerdere serie ‘Mini-staatjes’, cq. ‘Micro-nations’ opsplitsen in twee aparte onderwerpen. Het ene deel gaat dan over het onderwerp van de ‘echte’ micro-naties zelf. Ik ben nog aan het kijken of landjes als Vaticaanstad daar dan ook toe behoren. Het tweede deel gaat over het interessante onderwerp van soevereiniteit. Dat zal dan vaak gaan om de totstandkoming van grenzen, voorzover deze niet op micro-naties betrekking hebben. Een eerder artikel over Svallbard / Spitsbergen hoort daar bijvoorbeeld bij. Het gebied is onderdeel van een ander land en niet een micro-natie. De opsplitsing geeft de mogelijkheid om ook dat onderwerp nog wat meer uit te diepen en bijvoorbeeld ook een kwestie als Baarle-Hertog en Baarle-Nassau te bespreken. Eerder probeerde ik dergelijke interessante onderwerpen eigenlijk wat beperkt te houden, het ging uiteindelijk toch om de micro-naties. Het meest lastige zal nog zijn om de grensgevallen te bepalen. Het onderstaande verhaal is in elk geval duidelijk uit de nieuwe categerie over soevereiniteit.

De enigszins onhandige uitkomst van de eerste door een computeprogramma vastgestelde internationale grens

751. Het conflict over Hans Island

16 april 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

Het is niet zo bekend dat de landsgrenzen van Canada en Denemarken slechts 20 km uit elkaar liggen. Ver boven de poolcirkel is een zeestraat van enkele tientallen kilometers breed tussen Groenland en Ellesmere Island in het meest noordelijke deel van Canada. In de smalle strook water tussen beide gebieden (de Nares Strait), liggen relatief dicht bij elkaar drie eilandjes. De twee grootste ervan, Franklin Island en Crozier Island horen bij Groenland. Hans Island (Hans Eiland) dat iets verder vanaf Groenland ligt, wordt zoweel door Groenland als door Canada geclaimd.

Hans Island was lange tijd alleen bekend bij de Inuit-bevolking van Noord-Groenland en Noord-Canada, lang voordat de gebieden gekoloniseerd werden. De eerste Europeanen in het gebied kwamen pas in het begin van de 19de eeuw. Steeds meer delen van de wereld werden in de negentiende eeuw door middel van expedities in kaart gebracht, en het gebied rond Hans Island werd tussen 1850 en 1880 door meerdere van dit soort expedities bezocht.

Het eiland is genoemd naar Hans Hendrik, wiens inuit-naam Suersaq is. Hendrik was een van de arctische ontdekkingsreizigers en vertaler, in dienst van Amerikaanse en Britse expedities tussen 1853 en 1876.

Tussen 1920 en 1923 werd de regio door een Deense expeditie meer nauwkeurig in kaart gebracht, in het kader van een project dat de hele omliggende Groenlandse kust omvatte. Vervolgens kwam Groenland in 1933 officieel bij Denemarken te horen. Dat land claimt nu nog steeds op basis dat besluit van een internationale rechtbank dat ook Hans Island tot het grondgebied van Groenland behoort.

Eerste problemen
In de jaren 60 vonden diverse opmetingen van de regio rond de Nares Strait plaats. Seismische activiteit werd gemeten, cartografie, archeologie, beweging van het ijs en bovenal de economische waarde van eventuele bodemrijkdommen in de in het gebied.

In 1973 vonden onderhandelingen plaats tussen Canada en Denemarken, op basis van gegevens van mensen die in de regio werkzaam waren (die stelden bijvoorbeeld de exacte plek van het eiland vast, dat was daarvoor nog niet bekend), om de grenzen onder zee definitief af te kunnen spreken. Beide landen werden het eens, echter niet over Hans Island.

Canada claimde nog steeds dat het eiland tot haar territorium behoorde en over het eiland werd in het akkoord dus geen overeenstemming bereikt. In het verdrag werd daarom wel een definitieve grens overeen gekomen, onder andere over het continentaal plat (dat het recht op exploitatie van bodemschatten als olie en gas bepaald), maar Hans Island bleef erbuiten. De Verenigde Naties ratificeerden het verdrag tussen beide landen hierover op 17 december 1973, en 13 maart van het jaar erop was de datum dat het verdrag inging. Niet alleen was de vastgestelde grens de langste grens ooit door een verdrag bezegeld, het was tevens de eerste grens over dit soort belangrijke economische belangen die door een computerprogramma werd bepaald.

De afgsproken grens in het verdrag omvat 127 plekken in het water die samen het verloop van de grens onder zee te bepalen tussen de beide landen. Eén stukje lijn, dat tussen punt 122 en punt 123 ligt werd in het verdrag overgeslagen. Exact midden tussen deze twee punten ligt Hans Island. Dit lijkt lange tijd geen enkel probleem. Het gebied heeft een bizar streng klimaat, mensen wonen er nauwelijks.

Tussen 1980 en 1983 werd vervolgens nogmaals het bewegen van de ijsvlaktes en gletsjers op en rond Hans Island vastgesteld. Dit wordt gedaan door het in Canada gevestigde bedrijf Dome Petroleum Ltd.

De poppen aan het dansen
In 1984, schrijft journalist Kenn Harper uit Iqualit, dat met 6000 inwoners de provinciehoofdstad is van de aan Groenland grenzende Canadese regio Nunavut, een artikel in de Groenlandse lokale krant Hainang. Harper beschrijft in het artikel dat hij op het ijs nabij de Canadese plaats Resolute in het najaar van 1983 een man tegenkwam. Deze man droeg een hoed met het opschrift: “Hans Island, N.W.T.” De afkorting staat voor de Northwest Territories, het gebied in Canada dat ten westen van Nunavut ligt, en dus niet aan Groenland grenst. De man bleek een werknemer van het eerder genoemde Canadese bedrijf Dome Petroleum te zijn, die had deelgenomen aan het onderzoek naar de migratie van ijs op het betwiste eiland.

Op zich een onbelangrijke gebeurtenis, zo lijkt het, maar het krantenbericht wordt opgepikt door zowel een lokale krant ver weg in de Deense hoofdstad Kopenhagen, als door CBC Radio in Canada. De reden daarvan is vermoedelijk dat er op dat moment door Canada en Denemarken gepraat wordt over de exploitatie van de oliereserves in de regio. In het verdrag waarvan sprake is wordt ook een uitwisseling geregeld tussen beide landen voor gezamenlijk onderzoek op en rond Hans Island. Doel van het verdrag was ook om toekomstige problemen over de kwestie te vermijden.

Particulier initiatief?
Enigszins naar analogie van wat destijds de aanleiding was voor de Falkland-oorlog, was het in Calgary gevestigde Dome Petroleum zonder dat de politici dat wisten, naast hun legale onderzoek naar de gletsjers in het gebied ook begonnen om onderzoek te doen naar de grondstoffen op het eiland. Volgens het artikel van Harper was het Canadese ministerie dat de onderhandelingen voerde hier niet van op de hoogte, maar was het onderzoek wel degelijk geïnstigeerd door Canadese overheidfunctionarissen.

Vervolgens kwam de zaak in een stroomversnelling. In datzelfde jaar huurde een inwoner van Groenland een helikopter, en vloog naar het onherbergzame eiland om te zien of er niet toch sprake was van een misverstand of een spraakverwarring. Het gebied is zo uitgestrekt, en zo weinig door mensen bezocht dat een vergissing makkelijk gemaakt is. Later in datzelfde jaar plaatste de Deense minister voor Groenland vervolgens een vlag op het eiland met de Deense tekst: “Welkom op het Deense eiland.” Het gerucht gaat dat hij er ook een fles cognac bij legde.

De knuppel in het hoenderhok
Pas in het tijdperk van het moderne internet kwam de zaak vervolgens opnieuw onder de aandacht. In maart 2004 kwam de Canadese krant National Post met een artikel over het eiland, dat de zaak vervolgens internationaal ook bij andere kranten aan het rollen bracht. Het artikel stelde een vijfjarenplan voor om de soevereiniteit het Arctische gebied in en rond Canada beter onder controle te krijgen. Heel kort wordt in het artikel ook het verschil van mening over Hans Island aangestipt, waarbij de journalist ook nog even opmerkt dat Denemarken oorlogsschepen naar het eiland had of zou hebben gestuurd. Zoals dat vaker gaat, spitst de zaak zich in de pers vervolgens geheel toe op Hans Island.

Over het gebied van de Noordelijke IJszee bestaat verschil van mening tussen minimaal Canada, Denemarken, Rusland, Noorwegen, IJsland en in mindere mate Groot-Brittannië. Veel van deze landen zien bepaalde delen ervan als hun eigen territoriale wateren. De meeste Europese landen en de Verenigde Staten echter beschouwen het hele gebied officieel als internationale buitenterritoriale wateren.

Na een nieuw artikel van dezelfde National Post journalist krijgt de zaak ook politiek aandacht, wat nog wordt aangewakkerde doordat Deense zeelieden Hans Island enige tijd bezetten. Daarop was er dan weer een Canadese militaire oefening in de regio die verder olie op het vuur gooide, met kort daarvoor het plaatsen van de Deense vlag op het eiland. Beide landen claimen vervolgens soevereiniteit over het eiland, wat weer tot protesten van de Denen leidt als de Canadese minister van defensie onaangekondigd het eiland bezoekt. De Deense regering kondigt daarop aan dat het van plan is het eiland ook te bezoeken en de Deense vlag terug op het eiland te plaatsen (wat maar aangeeft dat het nog een hele onderneming is om naar het afgelegen eiland toe te gaan).

Dit gaat zo een tijdje over en weer, totdat de Canadese autoriteiten in juli 2007 op basis van nieuwe satellietfoto’s toegeven dat de internationale grens midden over het eiland zou lopen, daarmee impliciet erkennend dat het eilandje in ieder geval niet alleen Canadees is. Sindsdien is het redelijk stil over de kwestie.

Bronvermelgind: de Engelstalige Wikipedia, oude krantenartikelen, diverse internetsites

Trivia 1: als Canada en Denemarken het eiland daadwerkelijk zouden delen, hebben beide landen ineens een nieuwe grens over land met twee landen, in plaats van zoals nu met één ander land. (Canada heeft nu alleen een grens over land met de VS en Denemarken alleen met Duitsland).

Trivia 2: in 2005 werden er verschillende advertentiecampagnes gevoerd via Google, die danwel de soevereiniteit van Denemarken, dan wel die van Canada over het eiland promootten. De eerste advertentie werd geplaatst door een Canadese inwoner van Toronto, die stelde dat het eiland bij Groenland hoort, en daar bij een link plaatste naar het Deense ministerie van buitenlandse zaken. De reclamecampagne die hier vervolgens over ontstond staat bekend als de Google Fight of de Google War.


Hans Island, met het ontbrekende stukje grens tussen punt 122 en punt 123. Rechtsbeneden is Groenland, linksboven Canada. Foto: Twithmoses. (afbeelding is aanklikbaar voor een vergroting).

Klik hier voor Hans Island op Google Maps

Categorie: micro-nations – plusminus 1441 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 27, 2011

750. Kernenergie is veilig!

750. Kernenergie is veilig!

31 maart 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

“Kernenergie is veilig!” dit zegt de nieuwe woordvoerder van Kernenergie Nederland, een platform dat kernenergie op grotere schaal ingevoerd wil krijgen. “Wij zijn niet bang voor kerncentrales. Deze zijn tegenwoordig veilig. En straling is ook niet zo erg. Straling komt in de natuur voor, ik heb bijvoorbeeld in mijn tuin een paar rotsen met 90% uranium. Volgens experts zouden die gemakkelijk vanzelf tot een kernsplitsing kunnen komen waarna een melt-down plaatsvindt, en zie hier: ik sta hier nog steeds gezond voor u. Niets aan de hand. Mijn kinderen vinden hun speelplaatsje tussen de uraniumrotsen geweldig. De warmte die ervan af komt is vooral op de winterse dagen in Nederland een groot voordeel.”

“Of ik bang ben voor de straling van die rotsen voor mijn kinderen? Nee, natuurlijk niet! Dat zijn allemaal praatjes van de verraders van grootmachten zoals de VS en Rusland. Die zijn bang dat ze hun sleutelpositie kwijtraken aan kleinere landen zoals Nederland.”

“Kijk we moeten nu groot inzetten op kernenergie. Landen als Frankrijk en Japan hebben dat allang begrepen. Nee, een ongeval daar ben ik niet bang voor. Kijk je ziet dat ze dat nu in Japan toch ook prima oplossen? Binnenkort storten ze de sarcofagen vol met loodhoudend beton en dan is er helemaal niets meer aan de hand. Die loodhoudende laag hoeft maar 100.000 jaar lekvrij mee te gaan. Als alle mensen teruggaan naar hun huizen en als TEPCO nou maar de toestemmingen krijgt dan bouwen ze vlak daarnaast een nog veel grotere nieuwe kerncentrale.”

“U kunt er wel naar blijven vragen, maar geloof die praatjes van de anti-kernenergielobbyisten toch niet! Die mensen worden allemaal gesponsord door mensen als Hugo Chavez. Die linkse idioten willen niet dat hun eigen oliehandel benadeeld wordt door schone stroom van kernenergie. Straks rijden alle auto’s op atoomstroom en dat steekt natuurlijk. Maar ja, de vooruitgang houd je niet tegen.”

“Kernenergie is absoluut veilig. Kijk ik heb hier een radioactieve isotoop. Nee duik nou maar niet weg. Als je de rest van je leven uit de straling blijft is het helemaal niet gevaarlijk. Zie ik steek de isotoop in mijn broodje gezond, kijk het zit al secondenlang tussen de blaadjes sla en het beleg. Niets aan de hand, hmm heerlijk.”

“Het zijn de grootmachten die kernengergie willen promoten. Rusland, China, de Verenigde Staten, noem maar op. Maar ze willen de kernenergie ook voor zichzelf houden zodat zij kunnen bepalen wat er met die energie gebeurt. In het hiernamaals zullen ze hierop afgerekend worden, die imperialistische egoïsten. Maar het zal ze nooit lukken. Kernenergie is overal, en het is nog nooit zo populair geweest als nu. En ongevaarlijk. Hoe ik aan deze informatie kom? authentieke bronnen. Vele authentieke bronnen! Het is totaal ongevaarlijk. En een ongeluk ermee is nooit heel ernstig geweest, en dat zal het ook nooit worden. Dat zijn alleen maar praatjes van domme onwetenden. En van imperialisten als George Bush. Hoor goed wat ik zeg! Totaal ongevaarlijk!!”

(Mohammed Saïd al-Sahaf was eerder woordvoerder van het in problemen geraakte leger van Irak).

Categorie: satire – plusminus 503 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 24, 2011

749. Minder korpsen voor vier agenten

KNUTSELEN MET HET NIEUWS – een met name artistiek experiment

749. Minder korpsen voor vier agenten

27 maart 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

DEN HAAG – De agenten Amsterdam-Amstelland, Haaglanden, Kennemerland en Gooi- en Vechtstreek krijgen minder prostituees, 21 andere agenten krijgen juist meer om cocaïne van te betalen.

”Met 49.500 korpsen heeft Nederland nu de grootste operationele sterkte ooit”, aldus een woordvoerder van hoerenmadam Yvette Opzouten donderdag.

De verschuivingsplannen bestonden al bij het oude prostitutiebedrijf, maar degenen die moeten inleveren zouden nu toch wat minder slecht af zijn dan in die oude plannen.

Sommige agenten die er prostituees bijkrijgen, zijn daarop al vooruit gelopen en enkele daarvan naar verluidt te ver. Die hebben al meer mensen aangesteld dan ze nu kunnen betalen.

De verschuiving van crimineel verkregen inkomsten was al lang nodig, doordat bijvoorbeeld grensgebieden waar veel misdaad is en gebieden met meerdere middelgrote gemeenten tekort kwamen.

Hoerenvakbond De Rode Draad heeft ”met gemengde gevoelens” gereageerd op de nieuwe verdeling van budgetten.

Categorie: knutselen met het nieuws – plusminus 155 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 24, 2011

748. Rijden met de trein

748. Rijden met de trein

19 maart 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

Mijn pa was bijna 40 jaar lang treinconducteur. En omdat we toch gratis reisden hadden mijn ouders lange tijd geen auto. Toen die kwam was ik de deur al uit, en ik was daar dus behoorlijk laat mee. Met auto’s heb ik niet zoveel, maar ik voel me altijd geweldig op mijn gemak in de trein. Ik denk wel eens dat dat is omdat ik als baby al herinneringen aan het railvervoer moet hebben.

Ik ben ook voor mijn werk geregeld op pad, en dat is bijna altijd met het OV. Op de heenweg had ik altijd de gewoonte om me er met de taxi naartoe te laten brengen. Dat stamt nog uit de tijd dat ik bij de meeste opdrachtgevers taxi-ritten nog kon declareren. Helaas is die gewoonte eraf, maar ik kan me ook de tijd nog herinneren dat ik vaak met de bus van treinstation naar uiteindelijk bestemming ging, en dan verwaaid, verregend en soms doordat ik verdwaald was in staat van tamelijke paniek veel te laat bij de te interviewen persoon naar binnen strompelde. Dat komt de kwaliteit van het gesprek natuurlijk niet echt ten goede.

Sinds kort heb ik een Android smartphone. Ik wist dat daar GPS in zou zitten, maar tot mijn verbazing bleek er ook een goede navigator in te zitten. Een soort TomTom dus, maar dan tevens voor wandelaars. Het programmaatje gaat zo ver dat je de plaats van bestemming, en ook onderweg zelfs op Street View kunt bekijken. Het moet een slag zijn voor de taxi-branche deze innovatie, want sindsdien ga ik dus onderweg naar dit soort dingen vaker lopen. Als het weer tenminste goed is. Android beschermt wel tegen verdwalen, maar niet tegen verregenen of verwaaien, en ook niet tegen al te grote afstanden waar het OV je al dan niet vanwege het tijdstip, niet naartoe brengen kan of wil.

Afijn, terug ga ik (als het dus niet hoost of meer dan 15 km is) ook meestal lopend, waarbij ik vaak nog even de belangrijke punten van een interview in mijn hoofd de revue laat passeren. Ik neem die gesprekken nooit op. Dat is veel te tijdrovend om uit te werken. Het artikel werk ik bij de iets langere reizen op de terugreis grotendeels al uit. Soms worden ook die treinuren gewoon betaald, zodat ik op die momenten dan dus dubbel aan het verdienen ben.

De trein heeft behalve nadelen ook diverse voordelen. Jaren geleden zat ik met een vriend van me in de auto, hij fervente auto-fan en zo goed als zonder enige treinervaring. Bij het stoplicht stopte naast de auto een kittig damesautootje met daarin een behoorlijk mooie vrouw die vriendelijk naar ons lachte en met ons flirtte. “Kijk,” zei mijn vriend, “dat maak je in de trein nou weer niet mee.” Waarop ik zei: “Inderdaad, daar kun je tenminste ook een praatje maken als je zo’n leuk iemand tegenkomt.”

Categorie: life-log – plusminus 481 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 16, 2011

747. De kop boven het maaiveld

747. De kop boven het maaiveld
Ondertitel: Het land van Ritalin

17 maart 2011
©2011, copyright: GoHansBrinker.com

Toen ik rond juni 2001 met mijn internet-column begon had ik hoogstaande ideeën. Zo wilde ik bijvoorbeeld de leugenachtigheid van veel reclame aan de kaak stellen. Daarnaast wilde ik regelmatig aandacht besteden aan onwaarheden in de politiek. Bij de reclame heb ik die kans denk ik goed kunnen benutten. Zeker vorig jaar met de serie over hoe reclame werkt, die overigens nooit helemaal voltooid is.

Op het politieke vlak is het anders gelopen. Ik begon met de columns, nog heel onervaren op het column-vlak zo’n drie maanden voor het gebeurde op 11 september in New York. Dat was de eerste deuk die mijn nog resterende naïviteit opliep. Nou is mijn naïviteit natuurlijk slechts een vlekje bij wat anderen daarbij opliepen, maar het is zonder dat ik ook maar iets van dat grote leed wil afdoen in mijn eigen macro-universum toch beslist niet onbelangrijk. In de jaren daarop zag je de opkomst van en de verdrietige latere moord op Pim Fortuijn. Ik ben nooit een Fortuijn-aanhanger geweest. Al voordat zijn ster rees schreef ik in het eerste halfjaar van die columns er eentje over professor Pim, een column die ik na de moord op Fortuijn van internet verwijderd heb, omdat de tekst in het licht van de ontwikkelingen van net daarvoor iets heel anders leek te zeggen dan ik het lang voor de opkomst van de LPF bedoeld had.

Theo van Gogh werd vermoord op de dag dat ik 48 jaar werd. Mijn verjaardag die ik ook zonder het vorderen van de jaren toch al niet bijzonder graag vier is daarna nog meer tot een jaarlijkse soort van vergetelheid geworden. Niet dat die vergetelheid iets met de moord te maken heeft. Of misschien toch wel. Een enkele keer heb ik bij zijn leven met Van Gogh gemaild. Dat was vele jaren voor de moord. Van Gogh had een TV-programma op Amsterdamse zender AT5 in de tijd dat de eerste internet-sites opkwamen en wekelijks besprak hij er een paar daarvan. Ik had twee van die eerste websites, eentje over taal en een andere over de kunstenaar en TV-maker Wim T. Schippers. Theo was min of meer een fan van de site, vond het een geweldig initiatief om dat juist over Wim T. te doen en besteedde in zijn programma meerdere keren aandacht aan mijn pagina, wat niet alleen de bezoekersaantallen redelijk spectaculair omhoog joeg, maar ook het onderwerp van de site in casu Wim T. zelf op de website attent maakte.

Wat me bij de ontwikkelingen in de afvelopen zes jaar vooral opvalt is dat in de politiek en soms ook bij de rechtspraak de waarheid een steeds meer ondergeschikte rol aan het spelen is. Er wordt bijvoorbeeld beleid gezet op de vermeende toename van de criminaliteit. Nog deze week was er een voorstel om dan maar alle Nederlanders in een DNA-database te stoppen. Hé hallo! Zijn we er wel bij? Gemiddeld over de afgelopen vijftien jaar zijn de criminaliteitscijfers alleen maar spectaculair gedaald! (Volgens diverse onafhankelijke onderzoeken en het CBS). Het aantal asielzoekers dat als je de berichtgeving moet geloven steeds zorgwekkender vormen begint aan te nemen, moet door opsluiting van hele gezinnen inclusief zwangere en net bevallen vrouwen, die crimineel op geen enkele wijze wat te verwijten valt worden ontmoedigd, maar in werkelijkheid heeft Nederland van zowat alle landen met afstand ook nu al het strengste beleid op dit gebied en laat de instroom van asielzoekers al jarenlang een dalende lijn zien. Daarnaast gaan er dan ook nog veel stemmen op om “nu eindelijk” de straffen in Nederland maar eens te verhogen, en om rechters te verbinden om ook in schrijnende gevallen waarbij iemand een daat misschien in mindere mate aan te rekenen valt hoe dan ook een fikse minimumstraf op te leggen. In werkelijkheid staat Nederland ook hier al een aantal jaren in de top 3 van strengst straffende landen van Europa ook als je daarbij landen aan de periferie meerekent zoals bijvoorbeeld Turkije.

Waar ik me het meest boos over maak is het opsluiten van minderjarigen. Ik heb in mijn middelbare schooltijd diverse dingen gezien waar kinderen onder de zestien tegenwoordig een fikse taakstraf voor krijgen en waar aan die kinderen uit “vrees voor een latere criminele carriere” ook wel eens een niet onaanzienlijke vrijheidsstraf wordt uitgedeeld, waarbij zestienjarigen dan gewoon onder het volwassenrecht veroordeeld worden. In mijn tijd vielen veel van dat soort onder kattenkwaad, of moest een klasgenoot een middag nablijven omdat hij wat al te brutaal was. Geen wonder dat ouders tegenwoordig zo graag naar middelen als Ritalin grijpen. Onderdrukken die hap, eenheidsworst, terug in het gareel.

Het meest schrijnend waren nog de minderjarigen die in de afgelopen jaren zonder ook maar iets te hebben misdaan, in afwachting van hun psychiatrische behandeling gewoon tussen criminele jongeren in de gevangenis werden gestopt. En die daar dan soms een jaar lang zonder dat ze ook maar naar school konden zaten te wachten tot de overheid hun zaakjes eindelijk voor elkaar had. Geen leerplichtambtenaar die daar bijvoorbeeld tegen in het geweer kwam. Terwijl ouders die de greep op hun spijbelende kinderen overduidelijk zijn kwijtgeraakt tegenwoordig zelf met mogelijk  strafrechtelijke vervolging of met boetes worden bedreigd.

In wat voor land leven we? En hoe heeft dat in een periode dat ik zelf juist de zaakjes zo van nabij in de peiling heb gehouden zo kunnen afglijden? Laatst zag ik op TV een YouTube-filmpje van iemand die bij werkzaamheden in een klap alle sneeuw van het schuine dak van zijn huis zag glijden. Dat is het beeld dat ik ook heb bij hoe Nederland in de afgelopen jaren als land af heeft kunnen glijden, terwijl sommige politici in de tussentijd hoog van de daken riepen over Normen en over Waarden . De meeste Nederlanders hebben niet eens in de gaten hoezeer wij als land in verwarring zijn geraakt. Over onze eigen identiteit, over die normen en waarden, en over wat echt is, en wat niet. Een maatschappij waar ondertussen iedereen die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt resoluut zijn kop wordt afgehakt, of in het beste geval verplicht een handvol van de opvolger toegediend krijgt van Ritalin.

Dat allemaal is de reden waarom de afgelopen tijd de columns bij mij niet uit de pen kwamen. Gisteren noemde iemand mij een enfant terrible. Dat ben ik zeker. Ik ben een van die mensen die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt. Dat heb ik in de praktijk de afgelopen maanden ook wel gedaan. Alleen ging het in mijn columns dus eventjes niet meer.

Categorie: opinie – plusminus 996 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Gepost door: johnpiek | april 16, 2011

746. Guantanamo Bay & Navassa Island

Nieuwe Micronaties (23)
746
. Guantanamo Bay & Navassa Island

7 november 2010
©2010, copyright: GoHansBrinker.com

Guantanamo Bay is de laatste jaren grotendeels bekend vanwege de detentie daar van gedetineerden, cq. geïnterneerden die gevangen werden genomen tijdens de oorlog tegen het Taliban-regime in Afghanistan. Guantanamo Bay is niet een afzonderlijk land, maar wat de meeste mensen niet weten is dat het feitelijk ook geen deel uitmaakt van de Verenigde Staten. Guantanamo Bay is een grote natuurlijke haven, die onderdeel is van de staat Cuba. Sinds 1903 echter heeft de VS heeft de territoriale controle over een gebied rondom de baai van 116 vierkante kilometer (ongeveer 46 vierkante mijl). Die controle over het gebied werd geregeld in het Cubaanse-Amerikaanse Verdrag van datzelfde jaar.

Het verdrag regelde dat de VS door het huren van de haven de totale jurisdictie en controle over het havengebied zou krijgen dat is ingesloten door de omliggende heuvels, terwijl Cuba wel de uiteindelijke soevereiniteit over het gebied behoudt. De huur of lease van het gebied werd geregeld op basis van het al wat oudere concept van een zogenaamde ’99-jaren-lease ‘, waarbij de 99 jaar niet letterlijk moet worden genomen. Het betekent hier slechts ‘langer dan een mensenleven’. Het is een constructie die vaker voor dit soort dingen wordt gebruikt. In het geval van Hong Kong waar dit bijvoorbeeld ook gebeurde, nam China de 99 jaar echter wel letterlijk en omdat het Verenigd Koninkrijk daar toen uiteindelijk mee instemde kwam daarmee in 1997 een einde aan het beheer van het Verenigd Koninkrijk over deze kroonkolonie. In het geval van Guantamo Bay regelde een herbevestigend verdrag in 1934 echter de verlenging van het gebruik van het gebied onder dezelfde voorwaarden door de VS zonder verdere einddatum.

Volgens de voorwaarden van het verdrag evenwel mag het gebied alleen gebruikt worden voor het laden van kool en voor de marine-basis, niet voor commerciële doeleïnden. Op de marinebasis is echter in de laatste decennia ruimte verhuurd aan McDonalds, een restaurant uit de Subway keten, een gecombineerde KFC en A & W, en verder een Pizza Hut en een Wind Jammer Restaurant. Door een aantal partijen, waaronder geleerden in het internationaal recht uit de VS wordt daarom gesteld dat het laten opereren van deze enige fast-food-restaurants op Cubaans grondgebied een overtreding is van de oorspronkelijke verdragsregels. Het hadden de eigen keukens van de basis moeten zijn die het eten voor de manschappen verzorgden. Het niet voldoen aan de regels zo regelt het verdrag, houdt in dat het verdrag zal worden beëindigd. Het is echter niet waarschijnlijk dat de VS hierom uiteindelijk straks het gebied zal gaan verlaten.

Weggepropt in een la
Een historisch interessante kwestie vond plaats toen 1959 Fidel Castro met zijn aanhangers de kapitalistische dictator Batista van het eiland verdreven en zelf de macht in handen namen. Volgens het verdrag uit 1934 moet aan Cubaanse handelschepen de vrije passage door de baai worden verleend (het noordelijke deel van Guantanomo Bay is gewoon in Cubaanse handen). Verder moet het leasebedrag van $2000 in gouden munten jaarlijks aan Cuba worden voldaan. Echter het was alleen de eerste cheque ten tijde van het Castro-bewind die daadwerkelijk geïnd werd. Waarschijnlijk was dit op basis van een fout, gemaakt in de chaotische nasleep van de revolutie. De Verenigde Staten zien echter in deze betaling de erkenning door het regime van de geldigheid van het verdrag. Alle cheques die sindsdien zijn binnengekomen (die overigens zijn uitgeschreven aan de sinds de revolutie niet meer bestaande thesauriër-generaal van de republiek) liggen naar verluid nog altijd ongeïnd ergens weggepropt in een la op de werkkamer van de aanvoerder van de revolutie.

Na de Cubaanse revolutie werd in eerste instantie alle autoverkeer in het land verboden. Cubaanse werknemers die er hun baan hadden zijn echter ook daarna gewoon blijven werken op de Amerikaanse marinebasis. In de jaren zeventig werd het Cubanen helemaal verboden om nog hun werk op de basis te hebben. Dit verbod was echter niet van toepassing op de mensen die daar al een baan hadden. Het is bekend dat rond 2006 nog altijd twee oudere Cubaanse werknemers dagelijks hun gang door de poorten vanuit Cuba naar hun werk op de Amerikaanse basis maakten .

Ondanks hun verschillen door de jaren heen, sturen zowel Cuba als de VS elkaar’s vluchtelingen keurig terug wanneer zij uit het ene rechtsgebied naar het andere land proberen te gaan via het grenshekwerk tussen Guantanamo Bay en het grondgebied van de Cubaanse staat. Tussen Cuba en de marinebasis was ooit het op één na grootste mijnenveld op het westelijk halfrond. Deze was er door de VS aangelegd, maar president Clinton gaf in 1996 opdracht tot verwijdering ervan. Het gebied wordt nu op soortgelijke wijze als aan de Mexicaans-Amerikaanse grens gebeurt bewaakt door bewegingsdetectoren en geluidssensoren.

Gevangenen- en detentiekampen
In de laatste ongeveer 25 jaar van de 20e eeuw tot aan 1995 werd de basis gebruikt als gevangenenkamp voor Cubaanse en Haïtiaanse vluchtelingen die op volle zee gevangen werden genomen. Sinds de oorlog in Afghanistan in 2002 is een klein gedeelte van de basis op Guantanamo de thuisbasis van het veelbekritiseerde detentiekamp waar krijgsgevangenen en vermoedelijke terroristen onder Amerikaanse militaire wetgeving worden vastgehouden buiten de invloed van het normale Amerikaanse rechtssysteem.

De US marinebasis Guantanamo Bay omvat geografisch gezien de meest zuidelijke helft, met toegang naar zee van de grootste (natuurlijke) haven van het Cubaanse eiland. Het gebied waar de VS sinds 1898 jurisdictie over heeft is zoals gezegd 116 vierkante kilometer groot. Guantanamo Bay is onderdeel van de Cubaanse provincie Guantánamo, gelegen in het meest zuid-oostelijke puntje van Cuba, met als hoofdstad de gelijknamige plaats Guantánamo. Deze provinciehoofdstad heeft ruim een half miljoen inwoners en ligt zo’n 30 km noord-noord-westelijk van de Amerikaanse marinebasis. De provincie zelf ligt ruwweg 75 km over zee verwijderd van Haïti, dat samen met de Dominicaanse Republiek op het buureiland Hispaniola ligt wat nog eens extra de strategische ligging van de marinebasis benadrukt. De marinebasis heeft zo’n 9500 bewoners.

Navassa Island
Zo’n 170 km onder Guantanamo Bay, en zo’n 40 km uit de kust van Haïti (en een dikke 100 km van Jamaïca) ligt het slechts 5,2 vierkante kilometer grote eilandje Navassa Island, dat officieel een territorium van de Verenigde Staten is. Het eiland is onbewoond en wordt als natuurgebied beheerd door de U.S. Fish and Wildlife (de Amerikaanse overheidsorganisatie voor visserij en natuur). De soevereiniteit van de VS over het eiland wordt echter betwist door Haïti, dat stelt dat het eiland al sinds 1801 tot dat land behoort. Navassa was ooit interessant vanwege de winning van guano, een zeer krachtige mest gevormd uit de uitwerpselen van zeevogels, vleermuizen en zeehonden. Indertijd werd guano niet alleen voor mest gebruikt, maar ook om buskruit mee te maken en het was met name voor winning interessant vanwege de hoge graad aan fosfaat en stikstof en omdat het nagenoeg geurvrij is. De VS, in persoon van ene kapitein Peter Duncan annexeerde het eiland in 1857, ondanks protesten door Haïti. Vanwege de wet op de guano-eilanden (de Guano Islands Act) van 18 augustus 1856 was het voor individuele Amerikaanse burgers mogelijk om een dergelijke annexatie te doen, vooropgesteld dat zo’n eiland onbewoond was en niet onder het bestuur van een ander landen viel. Of dat laatste wel het geval was wordt dus door Haïti nog steeds betwist. Het eiland was tussen 1903 en 1917 onderdeel van het bestuur van Guantanamo Bay. Daarna viel het eiland onder de Amerikaanse kustwacht, omdat Navassa in dat laatste jaar een 46 m hoge vuurtoren kreeg. Het eiland was namelijk een gevaarlijk obstakel in de vaarroute (tussen Haïti en Cuba door) vanaf de Amerikaanse oostkust naar het in 1914 geopende Panama-kanaal. De vuurtoren werd redelijk recent op 16 januari 1996 gedoofd, en sindsdien valt het eiland onder het ministerie van binnenlandse zaken van de VS.

Voor radioamateurs is het leuk om te weten dat het eiland een eigen landenstatus en prefix heeft: KP1. (De prefix van Guantanamo Bay is KG4.)

Guantanamo Bay op Google Maps

Navassa Island op Google Maps

https://www.cnic.navy.mil/Guantanamo/index.htm (de site geeft een onbevestigde certificaatmelding).

Bron: diverse bronnen, Wikipedia, US Department of Defense

Categorie: micronaties – plusminus 1281 woorden – Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Beeldmateriaal:


Ligging van Guantanamo Bay in de provincie Guantánamo op Cuba (public domain)


Plattegrond van Guantanamo Bay, uitgegeven door de Amerikaanse federale overheidekst
(klik op de afbeelding voor een vergroting, kaart: public domain)


Ligging van Navassa Island ten opzichte van Guantanamo Bay op Cuba (bij de
opening in de ‘P’), Haïti en Jamaica (links). Kaart: public domain.


Uitzicht vanaf de oostzijde van de marinebasis op Guantanamo Bay (nabij het niet meer
gebruikte vliegveld) over de baai. (klik op de afbeelding voor een vergroting, public domain)


Uitzicht vanaf de marinebasis naar het door Cuba gecontroleerde gebied. (klik op de afbeelding voor een vergroting,
foto: Cesar Monroy, gepubliceerd onder een Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic licentie)


De veerboot die oost- en westzijde van het door Amerika gecontroleerde gebied met elkaar verbindt (klik op de
afbeelding voor een vergroting, foto: Cesar Monroy, gepubliceerd onder een Creative Commons Attribution-Share
Alike 2.0 Generic licentie)


De sinds 1996 niet meer gebruikte vuurtoren op Navassa Island, met daarnaast het vervallen woon- en werkverblijf
van de vuurtorenwachter. (klik voor een vergroting, foto: public domain)

Gepost door: johnpiek | februari 12, 2011

Foto 12/2

 


Dagelijkse foto

klik op de foto voor een vergroting


« Newer Posts - Older Posts »

Categorieën